Daadgericht recht

Er bestaat een onderscheid tussen daadstrafrecht en dadersstrafrecht. Daadstrafrecht kijkt alleen naar de daad en de aard van de daad, dadersrecht kijkt ook naar de persoon van de dader en de omstandigheden. Hij kan bijvoorbeeld ontoerekeningsvatbaar of invalide zijn en dat kan reden zijn tot strafvermindering of uitsluiting van straf. 

Daadstrafrecht richt zich op de daad, dadersstrafrecht kijkt ook naar de persoon van de dader. Dat werpt de vraag op hoever men hierbij moet gaan. Het is duidelijk dat men hierbij mag kijken naar het IQ van de dader. Het lijkt ook weinig bezwaarlijk om hierbij in bepaalde gevallen te kijken naar iemands gedachten, iemand kan bijvoorbeeld in de mening verkeren dat cyaankali onschadelijk is en zo iemands dood veroorzaken. Maar mag men hierbij ook kijken naar zijn gevoelens en motivaties? Het is niet ondenkbaar dat men in de toekomst het dadersstrafrecht zo ver zal oprekken dat men over een mens als geheel zal gaan oordelen en zeggen: dit is een strafbare persoon, onafhankelijk van zijn feitelijke daden. 

Om deze rekbaarheid van het begrip dadersrechtspraak te vermijden zal in deze website worden gesproken van “daadgerichte” rechtspraak. Die is dus tegengesteld aan rechtspraak die zich baseert op emoties en motivaties.