Het aantonen van duale motivatie

Bij duale motivatie gaat het steeds om motivatie die twee gekoppelde aspecten heeft, zoals de voorzijde en de achterzijde van een medaille. Om een voorbeeld te noemen: als iemand zijn best doet zijn naasten lief te hebben houdt dat logischerwijze in dat hij het niet-liefhebben van de naasten afwijst. Bij een dergelijke koppeling van twee deelmotivaties is het moeilijk vast te stellen welke van de twee het zwaarst weegt. Om bij hetzelfde voorbeeld te blijven: misschien zijn er mensen die kans zien hun naaste lief te hebben zonder degenen die dat niet doen af te wijzen, maar dat zal toch niet vaak voorkomen (eigenlijk is er dan sprake van enkelvoudige motivatie). Over het algemeen zal de motivatie gemengd zijn: je naaste liefhebben, maar je tegelijkertijd (in beperkte mate) ergeren aan degenen in die dat niet doen. Het andere uiterste is: zelf nauwelijks serieus proberen je naaste lief te hebben maar wel enorm te keer gaan tegen die dat niet doen en die van alles en nog wat beschuldigen.

Naar ik vermoed kan een mens bij eerlijk zelfonderzoek tot op zekere hoogte de sterkte van zijn eigen motivaties bepalen (maar dat is wel moeilijk). Maar het is haast onmogelijk om bij anderen duale motivatie objectief aan te tonen. In de politiek blijft het bij het uiten van vermoedens en ontkenningen. Er zijn mijn geen wetenschappelijke psychologische onderzoeken bekend die bij een duale motivatie de sterkteverhouding tussen de twee deelmotivaties hebben gemeten.